पारंपरिक प्रकाशयोजना आणि रंग तापमान, उष्णता आणि सावलीच्या समस्या:

पारंपारिक दिव्यांमध्ये खूप उच्च 'पांढरेपणा' नसतो. शस्त्रक्रियेदरम्यान स्पष्टपणे पाहण्यासाठी शल्यचिकित्सक प्रकाशाच्या 'पांढरेपणा'वर अवलंबून असतात. सामान्य प्रकाश शल्यचिकित्सकांसाठी पुरेसा 'पांढरेपणा' देत नाही. म्हणूनच अनेक वर्षांपासून हॅलोजन बल्ब वापरले जात आहेत, कारण ते इनकॅन्डेसेंट किंवा पारंपरिक बल्बपेक्षा जास्त पांढरेपणा देतात.

शस्त्रक्रिया करताना शल्यचिकित्सकांना त्वचेच्या विविध रंगछटांमधील फरक ओळखणे आवश्यक असते, आणि लाल, निळ्या किंवा हिरव्या रंगाच्या छटा असलेला प्रकाश दिशाभूल करणारा ठरू शकतो व रुग्णाच्या ऊतींचे स्वरूप बदलू शकतो. त्वचेचा रंग स्पष्टपणे पाहता येणे हे त्यांच्या कामासाठी आणि रुग्णाच्या सुरक्षिततेसाठी अत्यंत महत्त्वाचे आहे.

उष्णता आणि प्रारण:

पारंपरिक दिव्यांचा आणखी एक परिणाम म्हणजे उष्णता. जेव्हा एखाद्या भागावर दीर्घ काळासाठी प्रकाश केंद्रित केला जातो (विशेषतः जेव्हा मोठी शस्त्रक्रिया आवश्यक असते), तेव्हा त्या प्रकाशातून औष्णिक प्रारण उष्णता निर्माण होते, ज्यामुळे उघड्या पडलेल्या उती कोरड्या पडतात.

प्रकाश:

शस्त्रक्रियेदरम्यान सर्जनच्या आकलनात आणि अचूकतेत अडथळा आणणारी आणखी एक गोष्ट म्हणजे सावल्या. यामध्ये बाह्यरेषेच्या सावल्या आणि विरोधाभासी सावल्या असतात. बाह्यरेषेच्या सावल्या ही एक चांगली गोष्ट आहे. त्या सर्जनला विविध ऊती आणि बदलांमधील फरक ओळखण्यास मदत करतात. याउलट, विरोधाभासी सावल्या समस्या निर्माण करू शकतात आणि सर्जनच्या दृष्टीस अडथळा आणू शकतात. विरोधाभासी सावल्या टाळण्यासाठीच सर्जिकल लाइट्सना अनेकदा दुहेरी किंवा तिहेरी हेड आणि प्रत्येकावर अनेक बल्ब असतात, ज्यामुळे प्रकाश वेगवेगळ्या कोनांमधून पडू शकतो.